شکنجه گر

زیبایی جهان به صدا و صداهاست. ستایش صدا اما، سرزنش سکوت نیست که سکوت، خود زمان گوش سپردن به صدای درون است و آن هم صداست..من خالی از عاطفه و خشمخالی از خویشی و غربتگیج و مبهوت بین بودن و نبودنعشقآخرین همسفر منمثل تو منو رها کردحالا دستام مونده و تنهایی منای دریغ از من، که بیخود مثل توگم شدم، گم شدم تو ظلمت تنای دریغ از تو، که مثل عکس عشقهنوزم داد می زنی، تو آیینه ی منوایگریه مون هیچ، خنده مون هیچباخته و برنده مون هیچتنها آغوش تو مونده، غیر از اون هیچایای مثل من تک و تنهادستامو بگیر که عمر رفتهمه ...